"So maybe tomorrow I'll find my way home"

Tonę W głębi mych uczuć W tym co jest dla mnie ważne I także w tym co obojętne  Połykam Słowa Utkane w kłamstwa i nienawiść Połykam  Tysiące słów  Raniących serce  Połykam Słone słowa złości  Kwaśne słowa nienawiści  Gorzkie słowa porażki  Gdy już wypływam na powierzchnię  Gdy dopływam do miejsca Gdzie składam pokłon światu  Czekam Na chwilę w której Złapiesz mnie za kostkę  I pociągniesz W głąb nicości Do rzeczywistości  

Ocal mnie Przed koszmarami sennymi Ocal mnie Przed ludźmi wrogimi  Myślami błędnymi  Ocal mnie przed samą sobą Bo nie pamiętam kim już jestem  Nie pamiętam już jak mam żyć  Nie pamiętam jak mam bronić się przed samą sobą  Ocal mnie  Bym nie spłonęła Gdy serce me żarliwie będzie kochać  Dusza jednak pozostanie stracona                                                                                    

Byłam Widziałam Słyszałam  Czarne rozcapierzone  O krzywym spojrzeniu Patrzy na mą twarz  Kracze Szponami zdziera  Krwistoczerwone nadgarstki  Naszych przodków Krew Pełno krwi Ludzie  Prowadzeni na rzeż Tysiące transportów Do obozu zagłady  Przywożono Na śmierć 

Mieszkam tu Od dzieciństwa tu mieszkam Wciąż poznaje na nowo Smak mojego dzieciństwa  Tutaj Wszystko się zaczęło  Moje życie Mój ból Mój strach Moja nadzieja Moja radość Mimo iż się boję Mimo iż czuję strach  Mimo iż nie mam szans Nie poddam się Świat mnie nie przygniecie Świat mnie nie zadepcze Bo jestem tutaj Na dobre i złe Bo kocham  Miejsce w którym mieszkam 

Jestem Zepsuta I Złamana Porzucona Zgniła Nadgniła  Pozostawiona I Opuszczona Rozbita  Wyklęta  Oraz Stracona 

Ktoś kiedyś spytał  Czy mój blog to moje rzeczywiste przeżycia czy może fikcja ? Mój blog To moje wnętrze  To wielka metafora  Mojego życia